KRAKOWSKI OŚRODEK REHABILITACJI
WIEKU ROZWOJOWEGO

Strona głównaDiagnostyka


Diagnostyka

Współczesny, bardzo wysoki poziom technizacji medycyny umożliwia ratowanie życia noworodkom z grupy ryzyka ciążowego i okołoporodowego, które do niedawna nie miały szans przeżycia.
Uratowanie życia nie gwarantuje jednak prawidłowego rozwoju dziecka. Konieczne jest otoczenie tej grupy dzieci szczególną, wysokospecjalistyczną formą opieki medycznej.
Gwarantuje to program wczesnej diagnostyki zaburzeń rozwojowych, opracowany przed 30 laty przez Monachijskie Centrum Dziecięce, nazywany Monachijską Funkcjonalną Diagnostyka Rozwojową. Metoda ta została uznana przez Światową Organizację Zdrowia jako modelowy system trzeciorzędowej profilaktyki zaburzeń psycho – ruchowych chroniącej przed powstaniem niepełnosprawności.

 

W okresie noworodkowym i wczesnoniemowlęcym tzn. do 6. miesiąca życia ocena funkcji układu nerwowego jest szczególnie istotna dla wczesnego rozpoznania i skutecznej terapii zaburzeń rozwojowych.
Umożliwia to metoda Vojty oparta na neurofizjologicznej ocenie rozwoju ruchowego, a w przypadku jego zaburzenia wczesnej stymulacji wrodzonych odruchów lokomocyjnych.

 

Metodę Vojty sprowadziła do Polski dr Maria K. Drewniak po ukończeniu kursów  z zakresu diagnostyki i terapii bezpośrednio pod kierunkiem samego prof. Vaclava Vojty – neurologa dziecięcego z  Praskiego Uniwersytetu, pracującego w Monachijskim Centrum Dziecięcym.
Prof. Hellbruegge, który dla swojego systemu wczesnego rozpoznawania deficytów rozwojowych odkrył prof. Vojtę uważał, że dr med. Maria K. Drewniak jest jedynym specjalistą pediatrii i rehabilitacji, który zna diagnostykę i sposób ćwiczeń wg Vojty.

 

 dr Maria K. Drewniak  z prof. Vaclavem Vojta na kursie w Monachium

Od 1990 roku  metoda ta jest praktykowana z wielkimi sukcesami terapeutycznymi w naszym Ośrodku.
Rodzice prowadzą ćwiczenia w domu – po instruktażu fizjoterapeuty, 3 - 4 razy dziennie od 5 - 10 minut i są kontrolowani 1 – 2 razy tygodniowo w Ośrodku.
Nie jest to metoda bolesna ani uciskowa, a płacz dziecka może być wywołany sprzeciwem wobec utrzymywania go w odpowiedniej pozycji. Rodzice sami kontrolują reakcje ruchowe dziecka i wiedzą, że nie zadają dziecku bólu.

Terapia prowadzona w domu  przez rodziców – a w szczególności przez matkę, w ścisłym kontakcie z dzieckiem jest podstawowym warunkiem dla zapewnienia optymalnych efektów terapeutycznych i prawidłowego rozwoju psycho – ruchowego. Nikt nie zastąpi matki we wczesnym okresie życia dziecka i tylko ona jest w stanie zapewnić mu właściwą opiekę  i zaspokoić potrzeby emocjonalne.

Jak wykazało wieloletnie doświadczenie wczesne rozpoznanie dysfunkcji psycho – ruchowych u niemowlęcia tzn. w pierwszych tygodniach życia oraz wczesne wprowadzenie stymulacji rozwojowej i funkcjonalnej pozwala na wyrównanie deficytów rozwojowych  i normalizację rozwoju dziecka.
Po upływie 1.roku życia działania profilaktyczne nie dają oczekiwanych efektów tzn. normalizacji rozwoju, ponieważ po 6. miesiącu życia wszelkie deficyty rozwojowe utrwalają się w funkcji układu nerwowego i odwrócenie zagrożenia niepełnosprawnością psycho – ruchową staje się niemożliwe lub bardzo trudne.


Metoda Castillo – Moralesa wspomaga rozwój mowy przez stymulację funkcji oro – facialnych (ustno–twarzowych) zapewniających prawidłową artykulację.

Myo – fascialny masaż wg Pfafenrota aktywizuje funkcje mięśni w przykurczach i niedowładach.

Terapia manulna stóp wg Zukunft – Huber wspomaga ich fizjologiczną stabilność.

Ćwiczenia ogólnorozwojowe  wspomagają lokomocję, równowagę, prawidłowa postawę i koordynację ruchową.

Ćwiczenia integracji senso – motorycznej doskonalą funkcje ruchowe.

Terapia zaburzeń emocjonalno – społecznych zapewnia prawidłowy rozwój psychiczny.

w górę